Wouter ter Haar kwam ons interviewen. Hij zag ons lopen in de bossen van Schaijk en maakte een praatje met ons. We vertelde hem over onze plannen om te lopen naar Santiago de Compostella en dat we ons pand verkochten.

Hij stelde de week daarna voor om een artikel te schrijven over ons. We moesten hier wel even diep over nadenken, want we wilden eigenlijk vooral minder aandacht. Herstellen van de burnout. De oneindige vermoeidheid kwijt raken Eigenlijk wilden we het liefst helemaal niets. Regelmatig de natuur in was het enige wat ik deed omdat ik merkte dat ik daar rustig van werd in mijn hoofd.

Ons afscheid hebben we in Schaijk niet kunnen vieren door de maatregelen en door mijn gesteldheid. Verhuizen was al intens genoeg voor mij. Vanaf 1984 hebben we ononderbroken ondernomen dat is niet niks. Afscheid is dan stiekem een beetje dubbel. Je wilt het heel graag, maar steeds is daar ook een stemmetje die zegt, “Ga je dit echt doen?”.

Uiteindelijk hebben we wel ingestemd en het interview gepland op een moment dat we in een wat rustiger vaarwater zaten.

Het artikel is zo mooi integer geschreven dat ons afscheid van Schaijk op deze manier.. Ja hoe zeg je dat? Een gouden randje heeft? Nou ja in iedergeval erg mooi vinden wij.

Lees hier het artikel

Schaijk blijft altijd in ons hart met de bijzondere mensen, lieve vrienden en onze oude gasten. De Peppelen, de Notaris en de Broksteeg, Uitstapjesspecialist. Het is allemaal meer dan de moeite waard geweest.

Nu wachten tot we kunnen gaan.